‘t Is hier niet meer om te lachen / ce n’est plus drôle
Baron Buysse deze ochtend op Radio1 had het bij het rechte eind. De vadsige luihuid en de over-weldadige luxe die onze verkozenen des volkes ten berde spreiden over de laatste 212 dagen loopt stillekesaan niet alleen de weldenkende intelligentsia de spuigaten uit, maar ook de financiële markten laten zich niet langer “paaien” door de al-te-licht bevonden verklaringen van de mislukte voormalige eerste minister en konsoorten.
Buysse had het over leiderschap, over enthousiasme, over de toekomst van onze kinderen en over het verspelen van welvaart. Casinokapitalisme wordt verguisd, maar als de verkozenen hun democratische plicht niet uitoefenen, dan kan men wellicht beginnen nadenken over strafmaatregelen tegen woekeraars, valsspelers, zakenvullers, prima-donna’s en regelrechte gokkers.
Of het nu ligt aan misplaatste fierheid, onwil of onverzettelijkheid om de welvaartstaat te moderniseren (want dat wil toch iedereen niet waar, maar niet tegen gelijk welke electorale prijs…) of het niet-meer-bergrijpen hoe we het land/regio/dorp verder klaarmaken voor de uitdagingen van de 22e eeuw; feit is dat het oorverdovend stil is geworden in de wetstraat; ondanks het feit dat al die vervloekte dienstweigeraars alsmaar blijven roepen over het eigen grote gelijk ….voor eigen publiek.
Vandaag wordt pijnlijk duidelijk dat het leegstelen van onze portefeuille, het verkwanselen van onze pensioenen, het verpachten van onze welvaart, het grootschalig uitverkopen van alles wat nog troeven heeft, en – vooral - het gebrek aan visie of Bundestreue (of anders gezegd respect voor de vlag(gen); criminele proporties begint aan te nemen.
De wereld staat in brand, en zoals Buysse het treffend verwoordt zitten wij in ons gehucht zoals Asterix te wachten tot er iets gebeurt, en vechten we onze eigen vetes uit.
Je kunt van Buysse zeggen wat je wil, maar hij pleit tenminste openlijk voor zijn mening, hij komt er voor uit en als geen ander verwoordt hij wat zo veel mensen eigenlijk ook zeggen: hou op met uw gezever, uw holle fratsen, en uw machiavellistische spelletjes maar HERVORM en REGEER dan; als er niet rap pacificatie komt, lopen we het gevaar van in de maelstrom verder mee te worden gesleurd die net om de hoek ligt te wachten. – Wie gelooft die mensen nog?
Het is maar al te duidelijk dat het “model” België moet aangepast, en daarover liggen de kaarten nu al 50 jaar duidelijk op tafel. Wie nu nog niet inziet dat er een onvermijdelijke staatshervorming moet komen op zeer korte termijn, is ofwel dom, ofwel blind, ofwel beide. De kostprijs van het nihilisme, van slecht bestuur en van gebrek aan voorbereiding op de toekomst wordt niet door de heren en dames politici gedragen. Net als hun voorgangers baby-boomers en soixante-huitards zijn de huidige “leiders” bezig met het verkwanselen van de opportuniteiten. Buysse heeft het over het buitenland, over BRIC-landen, over de verschuiving van de evenwichten naar het Oosten en daar lezen wij BITTER weinig over; daarover wordt geen maatschappelijk debat gevoerd – neen, wij hebben het liever over de opritten van de Brusselse ring.
De burger wordt boos en begint zich zo langzamerhand toch een beetje te ergeren – tot voor kort was de “Crisis” iets van de rijken, van Brussel, van de rand; een collectief “nimby”-staren van er gebeurt toch niks met mij; maar als de paniek dan echt losbreekt; zullen we misschien een nieuwe vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid zien? www.camping16.be is al een klein voorbeeld. Maar de overgrote zwijgende massa zit voor de tv naar spelletjes en sport te kijken. Ben benieuwd wat de fameuze mars op Brussel van 23.01 zal meebrengen.
Vrij naar P.Buysse: “ik ben geen politicus, dat is een aartsmoeilijk beroep maar wij hebben verkozenen gekozen en opgezadeld met een democratische plicht om te besturen, niet om oeverloos te zwanzen en tonnen papier te produceren…”
Voilà, dat moest er effkes af; we all need to do our jobs better….
En dat die partijen zelfs al niet meer rond te tafel willen gaan zitten, of zelfs nog maar niet akkoord geraken over een onderhandelingsmethode doet het ergste vermoeden.
